lungkot – malungkot…:-(

Bakit kanyo! Kasi matutuloy daw ang reunion namin nung mga kabatchmate ko nung elementary! Last time nakachat ko ung isang kaklase ko sabi nya Malabo daw kasi aalis na ung classmate namin na mag-oorganize, but ngaun, ngaun lang sinabi sa akin na tuloy na at next month gaganapin…hay kainis talaga, kung kelan wala ako sa pinas saka matutuloy.

Alam nyo ba kung bakit ganun na lang ang kagustuhan kong makapunta at makasama dun, kasi last year pa nakakondisyon ang utak ko sa reunion na yan, last year kasi sinabihan ng aming beloved adviser nung elementary ung kapatid ng best ko na magconduct daw kami ng isang reunion sa batch namin, so last year pa kami dapat nagplan nun, hindi lang maasikaso kasi pareho  din kaming busy sa work. And now na nandun ung isang classmate namin na galing UAE, ayun sya ang nag-aayos ngaun, at matutuloy na siguro, kakalungkot lang kasi gusto ko silang Makita, alam nyo bang calculated ng adviser namin kung gaano na katagal na hindi kami nagkita-kita…12 freaking years lang naman. Sa iba it’s sound so good na after all this year’s eh may bonding pa rin sa aming magkakabatchmate. Ganun ata talaga ung nabuong bonding namin nung mga elementary pa kami, although hindi naman lahat kami ay close to the max, pero nandun ung bonding na kaya naming magsaya pag magkakasama kami, wala bang awkwardness na mangyayari kung magkakasama man ulit kami. I’m looking forward pa naman sa araw na un, un pala eh hindi ako makakasama, kung mura lang pamasahe pauwi eh gagawin kong magpaalam sa manager namin para umuwi lang sa mismong araw na un, hay buhay nga naman! Sana may next time pa. sana (crossfingers!*) anyways I cannot do anything now but  just wait sa mangyayari sa kanila, sabi ko dun sa isang kabatchmate namin tatawag na lang ako sa mismong araw na un makausap ko man lang ung adviser namin ok na sa akin un, hihiritan ko na lang na magkaron ulit ng isa pang reunion ang batch namin.

Hindi mo akalaing 12 years na pala ang nakakalipas ng makagrad kami ng elementary, mga bata pa kami nun, pero alam nyo ba feeling ko ng mga time na un para na kaming mga dalaga at binata, marami din kasi sa mga kabatch ko ang may mga sari-sariling lovelife nung mga time na un, pag sinabi mong crush noon sa amin parang ang equivalent na nun ay love mo na sya, susmiyo parang alam na ba namin ang meaning ng love nung mga panahon na un, kakatawa na lang isipin noh! Sa part ko, buhay na buhay pa rin ang mga alaala nung mga panahon na un, nasa utak ko pa ang mga place na lage naming tinatambayan sa skul noon, mga kalokohan na kinasangkutan namin, mga special event na pinagsaluhan namin noon, hay sarap sanang mapagkwentuhan un sa araw ng reunion namin, lalo na ngaun na halos lahat sa amin ay propesyonal na at may sari-sarili ng pangalan sa buhay. Sarap sanang gawing biruan ang mga kalokohan namin noon, ngaun nga lang at nagkakausap kami sa chat eh mga memories nung elementary ang pinag-uusapan namin, un bang pagkinamusta mo ung isang tao nakilala namin, sabay sasabihing wala pang asawa un, hinihintay ata ako, hehehe mga ganyan ang minsang usapan namin, ngaun pwede na naming sabihin at aminin ang mga naging crushes namin noon, wala na lang naman un ngaun diba, malalaki na kami ngaun at may sari-sarili na kaming buhay, ung iba sa amin eh may mga pami-pamilya na din. Ang nakakalungkot lang na part sa mga ganito ay ung mga hindi na pinalad na makapag-aral sa amin, syempre kahit paano eh mahihiyang magsipuntahan ang mga un, hay naiisip ko pa lang ngaun ang dapat mangyari sa araw na un, nalulungkot na ako, kasi dapat next year na lang ganapin eh, sana may mga hindi makakarating na i-reconsider ni mam na hindi makakarating, sana (crossfingers*) gusto ko talagang makapunta sa araw na un, hay! Nalulungkot talaga ako. Sana konti lang ang mga mahagilap nilang mga kabatchmate namin at sana madaming nasa ibang bansa na hindi makakauwi at para mapospone..hehehe sama ko eh noh! Kahit magsponsor ako ng medyo malaki basta next year lang ganapin.

Palaisipan na lang sa akin ngaun ay ung mga posibilidad kung sinu-sino ang darating sa araw na un, although wala pang exact date pero sure na daw sa june gaganappin. Kainis talaga. Hay! Anyways, wala na akong magagawa kung matutuloy sya next month, ang tanging magagawa ko na lang ay ang makibalita at tingnan ang mga picture nila sa friendster at mag-imagine na nandun ako. Hay! Sarap pa namang makibalita sa kanila.hay…..

Reminicsing elementary acquaintances…

Monday was my off, as expected mga routine lang naman ang ginagawa namin pag-off kami diba! Laundry and ironing after, and the most important one is spending most of the time in front of your laptop..lolz*  Sa harap nga nitong laptop na ito ginugugol ko ang halos lahat ng oras ko when I got here in our room, after duty kung hindi man maganda ang connection I’m just playing my songs and tingin ng mga old pics namin. And maya-maya makakaisip na ng pwedeng maisulat sa aking munting journal online.

 

Nung Monday medyo ok naman ang connection so nagkaron ako ng time to surf all of my account from my multiply site to friendster. Nung Monday after long time of not surfing my friendster account ay naisipan kong bumisita sa mga site ng mga friendship ko.

 

Ung mga friends ko sa friendster account ko is comprises of my acquaintances from my elementary friends up to the time now that I am working. Ilan lang sa mga friends ko nung elementary ang nandito sa friends list ko, and one of them nga is ang tinuturing kong best pal ko nung elementary, after elementary nawala na ung communication namin, iba kasi ung pinasukan nyang high school, minsan nga lang ata kami nagkita during high school days sa sakayan ng tricycle,lolz* and during college as in wala talaga. When I was working na syempre marami na akong free time, madalas din sa pinas I spent a lot of time surfing in the net only, so naisipan kong hanapin ung account nya sa friendster, at hindi naman ako binigo ng site na ito, I found her account and from then on nagkaroon ulit kami ng communication, one time din nagkita kami at nag-bonding, that was the first time we meet again after elementary days, walang nagbago malliban lang sa malaki na kami ngaun..lolz* she already finished her studies, akalain nyong CPA na ang bestfriend ko, galing din kasi talaga nito eh, she was in the honor roll that time so hindi naman nakakapagtaka un diba, to know now na she is already a certified public accountant na. before I go here din eh nagkaron kami ng bonding, and share also some pictures. Meron ding talagang naidudulot na maganda ang technology natin ngaun noh!

 

May isa din akong nahanap dito sa friendster, sabihin na natin na naging part sya ng makulay na mundo ko that time, sabihin na din natin na sya ang first ever crush ko in my entire life..lolz*  we’ve been classmate for three years during ng elementary days namin, kaso hindi consecutive ang mga years na un,kasi minsan hiwalay kami ng section during those days but thing in common, we lived in one subdivision but ibang area nga lang, parang sabihin na nating sya sa east part at ako naman sa west part..lolz* when I finally see his account last december ata un, hindi ko maipaliwanag ung pakiramadam ko that time kasi, kahit nakakahiya mang aminin na once I prayed na sya na lang ung mr. right ko,lolz* but when I seen his account it’s proudly saying that his heart is occupied with someone, hindi ko kinaya un, talaga! Mixed emotion to the extent na hindi na ako makahinga, nakita ako ng mga roommates ko, kala nila simpleng arte lang na hindi ako makahinga, but it’s real noh! I really can’t breathe that time, after sometimes na-overcome ko din un, iniwasan kong lageng puntahan ang account nya, but accidentally I invited him to be in my friend’s list, nagkatuwaan lang kami nung isang roommates ko, when he accepted my invitation I just sent him a message of thanking him for accepting at sabay banat na remember mo pa pala ako, then he answer and we exchange message after then, pero hindi naman naging constant un,mga 3 times lang ata un, then one of the message he sent me, I was saying that time ung plan na magkaron kami ng reunion because our beloved adviser is requesting for that, he suddenly said to me na he wanted to contact our adviser to invite her to his ninang?! Ako naman answer stupidly! (as if hindi alam san!) ninang san?!, he didn’t answer that hindi na sya nagreply pa sa akin. Pinabayaan ko na un na dun na lang maputol ung pagpapalitan namin ng message, wala lang naman sa kanya un diba, and ok na sa akin na hindi na mangyayari ung pinag-pray ko noon, that is the clear thing I realize after seeing his account. But last day accidentally during my off napagkatuwaan ko ulit libutin ang friendster account ko, at syempre makikita ko sya dun diba, I go again with his profile, at may bago, active na ulit sa friendster ung gf nya, so curiosity runs into myself at pinuntahan ang account ng kanyang gf (sinasaktan ko talaga ang sarili ko noh!) dun nakita ko ung recent comment nya sag f nya, wow..inggit ako! Lolz* he is saying there how lucky himself for having a gir like her, and proudly saying also na maadopt na nung girl ung apellido nya..wahhh (calling selos!lolz*) but truly after reading those comments na-realize ko din ung mga accomplishment nya, how he deliver himself in English, very competitive na, during those days that we are in elementary eh hindi naman sya nage-excell sa class, but sabi nga ng ka-roommate ko na nababago at napag-aaralan un, I’m just happy for him..totoo un, for fulfilling his dreams and soon he will be fulfilled as a man sharing his whole life together with the girl he is dreaming of.

 

Oo nga matagal na ang nakalipas since we graduated from elementary, marami ng nangyari, natapos na namin ang high school, natapos na din ang college, at ngaun ay hinahanap ang kapalaran sa kanya-kanyang larangan na pinili sa buhay, marami na din sa amin ang nasa ibang bayan para magtrabaho at makipagsapalaran, merong may mga sarili ng pamilya, merong may mga mabibigat na hamon sa buhay ang pinagdaanan na. isa lang ang masasabi ko, I truly happy and flattered na naging part sila ng buhay ko, kahit ang iba sa kanila ay hindi ko na nakikita or makikita pa, meron na silang munting puwang dito sa puso ko na hindi na mababago, sana lang matuloy talaga ung reunion namin pag nakauwi na ako, isa yan sa inaabangan ko talaga pag-uwi ko. Hindi man ako handa kung sino man ang makikita ko pag nangyari un, but I will face then happy and proud for our accomplishment all this years….elementary batch ’97, hope to see all you guys soon …..